Familie-dynamiek

Egilah   Praktijk voor therapie en begeleiding

 
 

We zijn met zeven


Ach, Jim, wat zo'n eenvoudig kind,
Dat licht door 't leven stapt,
Dat overal leven voelt en vindt –
Nou van het sterven snapt?


Ik trof een meisje van het land,
Ze zei, ze was acht jaar;
En om haar hoofdje lag een rand
Van dik en krullend haar.


Ze had iets van een wilde kat
Met kleren ruw en vrij;
'k Zag dat ze mooie ogen had
– Ze maakte me zo blij.


'Mijn kleine meid, vertel eens, jij,
Met hoeveel jullie leven.'
Het meisje keek verbaasd naar mij
En zei: 'We zijn met zeven.'


'Zeg me, waar zijn die zeven toch?'
'Met zeven,' gaf ze aan:
'In Conway twee, twee anderen nog
Zijn er naar zee gegaan.


'Mijn broer en zus,' vertelde zij,
'Die liggen in het graf,
En met mijn moeder wonen wij
Daar niet zover van af.'


'In Conway twee, hoorde ik daar
En twee naar zee gegaan?
En toch met zeven, dat is raar,
Heb ik je goed verstaan?'


'We zijn met zeven' – 't meisje had
Het woord alweer genomen;
'Twee liggen dadelijk aan het pad
Onder de kerkhofbomen.'


'Maar kind, als jij nog rennen kan,
Met je gezonde lijf;
En twee op 't kerkhof liggen, dan
Zijn jullie maar met vijf.'


'Hun graf is groen,' zei 't meisje toen,
'Kijken staat ieder vrij;
Twaalf stappen gaan bij ons huis vandaan
Liggen ze zij aan zij.

 

In een individueel consult maken we de familie-opstelling met “bodemankers” of poppen.

Dikwijls zoom ik mijn zakdoek daar
Of 'k neem mijn breiwerk mee;
'k Zit op de grond en zing dan maar
Een liedje voor die twee.


En dikwijls ook, met helder weer,
Wanneer het avond wordt,
Zit ik daar bij het graf, meneer
Te eten van mijn bord.


Het eerste stierf de kleine Jane;
Wat had ze het te kwaad!
Ten slotte ging mijn zusje heen,
De lieve God wist raad.

Ieder familielid heeft het recht erbij te horen...


Natuurlijk weten mensen al heel lang dat ze beinvloed worden door hun afkomst. Vanaf 1993 publiceert Bert Hellinger zijn teksten over het familiesysteem. Hij legt uit hoe de dynamiek in een familie werkt en introduceert de opstellingsmethode.


Dit gedicht van William Wordsworth, uit 1798, illustreert hoe de dynamiek in een familie werkt.  Over de grenzen van het leven heen dus.

Ze kwam op 't hof te liggen dus;
Zolang het zomer was
Speelden Johnny en ik bij zus
Om 't grafje in het gras.


En toen de winter was gekomen
En ik kon sleetjerijden,
Werd Johnny ook nog weggenomen
En hij ligt aan haar zijde.'


'En hoeveel kinderen zijn er nou
Als twee al niet meer leven?'
Het kleine meisje zei me gauw:
'Meneer, we zijn met zeven.'


'Die twee zijn in de hemel, toch!
Ze zijn niet meer in leven!'
Mijn woorden hadden weinig zin,
Want 't kleine meisje bond niet in
En zei: 'We zijn met zeven.'



Uit: Lyrische Balladen (Lyrical Ballads, 1798)

William Wordsworth, Samuel Coleridge


Vertaler: Jabik Veenbaas, ©2010

Uitgever: Athenaeum-Polak & v Gennep